Età imperiale.
Stele rettangolare gravemente scheggiata, conservata al Museo archeologico di Istanbul.
Edizioni
Reinach 1893, REGpp. 183-184 n° 26 (Bull. Épigr. 1939, p. 129, n° 371); Iiasos111; *McCabe Iasos 247.
Studi
Reinach 1893, REGpp. 183-184 n° 26; Robert, Ét. Épigr. Et Phil., Paris 1938, pp. 27-29; Pleket, Epigraphica, Leiden 1964-1969, II n° 37; Stephanes 1988, n. 2624; Spawforth 2007, p. 380.
[ὁ δῆμος]
[Κόϊντ]ον Σαμιάριο[ν —ου]
[υἱὸν Κολ]λ̣ίνα Χείλων[α, καλὸν]
καὶ [ἀγα]θόν, πατρὸς κ[αὶ προγόνων]
5 ὑπ[άρχον]τα [ἀγα]<θ>ῶν καὶ ἐν[δόξων]
καὶπ ολλὰ τῇ π̣[α]τρίδι παρε[σχημέ]-
νων, πρῶτον Ῥωμαίων καὶ Ἑλ[λήνων]
νικήσαντα ἐνκωμίωι Πύθ[ια καὶ ἄλ]-
λους ἱεροὺς ἀγῶνας, παῖδ[α]
10 σωφροσύνῃ διαφέροντα, ἀρ[ε]-
τῆς ἕνεκεν καὶ εὐνοίας τῆς
εἰς αὐτόν, ἐργεπιστατησάντ[ων]
Ἑ[ρ]μογένους καὶ Εἰρηναίου τῶν
Εἰρηναίου.
Traduzione
Il popolo (onora) Quinto Samiarios… figlio di Kollino Chilone, bello e nobile, discendente da padre e antenati nobili e illustri e che fecero molto per la patria; il primo tra i Romani e i Greci ad aver vinto con un encomio i Pythia e altri agoni sacri, un ragazzo che si distinse in saggezza, a causa della virtù e della benevolenza che gli erano proprie, al tempo in cui erano sovrintendenti ai lavori Ermogenes e Ireneo, figli di Ireneo.
